Dodaj tę stronę do ulubionych i odwiedzaj ją częściej!!!

 

Frjedrich Schlegel, fragmenty z Athenaum

116. Poezja romantyczna jest progresywną poezją uniwersal­ną. Jej powołaniem jest nie tylko ponowne zjednoczenie wszystkich rozdzielonych gatunków poezji, lecz także zbliżenie poezji z fi­lozofią i retoryką. Ona chce i również powinna, bądź mieszać, bądź stapiać ze sobą poezję i prozę, genialność i krytykę, poezję i umiejętność i poezję naturalną, sprawiać, by poezja była żywa i towarzyska, a życie i społeczeństwo było poetyczne; poetyzować inteligencję wyobraźni, napełnić i nasycić formy sztuki rzetelną substancją twórczą wszelkiego rodzaju oraz tchnąć w nie duszę dzięki drganiom humoru. Poezja romantyczna obejmuje wszystko, co tylko jest poetyczne, od wielkich systemów – z kolei zawierają­cych w sobie liczne systemy sztuki – aż po westchnienie, pocału­nek, który w nieuczonym śpiewie wyda z siebie rozmarzone dziecko. Może tak się zatracić w przedstawianiu, że można by wierzyć, iż charakteryzowanie wszelkich indywiduów poetycznych jest jej je­dynym i wszystkim, a przecież nie Istnieje jeszcze forma stworzo­na do tego, aby w pełni wyrazić ducha autora, w rezultacie nie­którzy artyści, którzy chcieli napisać tylko powieść, przedsta­wili poniekąd samych siebie. Tylko poezja – jako epos – może stać się zwierciadłem całego otaczającego świata, obrazem epoki. A ponieważ bardzo często może też ona, wolna od wszelkiego real­nego i idealnego zainteresowania, unosić się pomiędzy przedsta­wionym obrazem i przedstawiającym autorem na skrzydłach poetyc­kiej refleksji, tę refleksję wciąż potęgować i zwielokrotniać jak w nieskończonym szeregu luster. Jest ona zdolna do najwyższe­go i najbardziej wszechstronnego doskonalenia nie tylko od środ­ka ku zewnątrz, ale i odwrotnie, bowiem we wszystkim, co powinno być całością w jej tworach, podobnie organizuje każdą część, dzię­ki temu otwiera perspektywę na bezgranicznie rosnącą klasyczność. Poezja romantyczna jest wśród sztuk tym, czym jest inteligencja wyobraźni w filozofii, a społeczeństwo, stosunki towarzyskie, przyjaźń i miłość w życiu. Pozostałe rodzaje poezji są skończone, można je całkowicie rozłożyć na elementy. Poezja romantyczna znajduje się jeszcze w procesie stawania się, ba, to właściwie jest jej właściwą istotą, że może ona tylko wiecznie stawać się, nigdy nie dochodząc skończoności. Nie może jej wyczerpać żadna teoria i tylko wieszcza krytyka mogłaby się ważyć na charaktery­zowanie jej ideału. Jedynie ona jest nieskończona, jak też jedy­nie wolna i za swe pierwsze prawo uznaje to, te swoboda pisarza nie znosi żadnego panowania, prawa nad sobą. Romantyczny sposób tworzenia jest jedynym, który jest czymś więcej niż sposobem, jest jak gdyby samą sztuką poetycką, bowiem w pewnym sensie wszel­ka poezja jest albo powinna być romantyczna.

Za: Izabela Rusinowa, Tomasz Wituch, Teksty źródłowe do dziejów powszechnych XIX wieku, Warszawa 1981, str. 64-65

 

A. Przedstaw cechy charakterystyczne poezji romantycznej

B. Wyjaśnij różnicę, poemiędzy poezję romatnyczną, a jej starszymi formami.